ლოცვანიფსალმუნნი, თავი 129
გალობა აღსავალთა. სიღრმეებიდან მოგიხმობ შენ, უფალო;
უფალო, ისმინე ჩემი ხმა. მზად იყვნენ შენი ყურები ჩემი ვედრების ხმის მოსასმენად.
თუ ცოდვებს შემოგვინახავ, უფალო, ვინ დაგიდგება?
მაგრამ შენს მიერ არის შენდობა, რათა გეკრძალონ.
მეიმედება უფალი, ესავს ჩემი სული და მის სიტყვას ველოდები.
სული ჩემი ელოდება უფალს უფრო მეტად, ვიდრე გუშაგნი დილას, გუშაგნი დილას,
ესავდეს ისრაელი უფალს, რადგან უფალთან არის წყალობა და უხვია დახსნა მისმიერი.
და ის დაიხსნის ისრაელს ყველა ბრალისაგან.
ღრმით ამოღაღად-ვყავ შენდამი, უფალო;
უფალო, შეისმინე ლოცვისა ჩემისა; იყვნედ ყურნი შენნი მორჩილ ჴმასა ვედრებისა ჩემისასა.
უკუეთუ უსჯულოებათაებრ მიაგებდე, უფალო, უფალო, ვინმე დაუთმოს?
რამეთუ შენ მიერ არს ლხნებაჲ. სახელისა შენისათჳს დაგითმე შენ, უფალო,
დაუთმო სულმან ჩემმან სიტყუასა შენსა. ესავს სული ჩემი უფალსა
საჴუმილავითგან განთიადისა მიმწუხრადმდე, საჴმილითგან განთიადისა
ესევდინ ისრაჱლი უფალსა, რამეთუ უფლისა მიერ არს წყალობაჲ და მრავალ არს მის მიერ გამოჴსნა.
და თავადმან იჴსნის ისრაჱლი ყოველთაგან უსჯულოებათა მისთა.