ლოცვანიფსალმუნნი, თავი 115
მწამდა, როცა ვიტყოდი: გავიტანჯე ფრიად.
ვთქვი ჩემი აჩქარებისას: ყოველი კაცი ცრუა.
რით გადავუხადო უფალს ყოველივე, რაც მე მომიზღო?
თასს შეწევნისას ავიღებ და უფლის სახელს წარმოვთქვამ.
ჩემს აღთქმებს უფლისადმი შევასრულებ მთელი მისი ხალხის წინაშე.
მძიმეა უფლის თვალში სიკვდილი მისი წმიდანებისა.
გევედრები, უფალო, რადგან მე მორჩილი ვარ შენი; მორჩილი ვარ შენი, ძე შენი მხევლისა; გახსენი ჩემი ბორკილები.
შენ შემოგწირავ ქების შესაწირავს და უფლის სახელს მოვუხმობ.
ჩემს აღთქმებს უფლისადმი შევასრულებ მთელი მისი ხალხის წინაშე.
უფლის სახლის ეზოში, შენს შუაგულში, იერუსალიმო! ადიდეთ უფალი!
მრწმენა მე, რომლისათჳსცა ვიტყოდე; ხოლო მე დავმდაბლდი ფრიად.
და ვთქუ განკჳრვებასა ჩემსა, რამეთუ: ყოველი კაცი ცრუ არს.
რაჲ მივაგო უფალსა ყოვლისავეთჳს, რომელი მომაგო მე?
სასუმელი ცხორებისა მოვიღო და სახელსა უფლისასა ვხადო.
ლოცვანი ჩემნი უფალსა მივსცნე წინაშე ყოვლისა ერისა მისისა.
პატიოსან არს წინაშე უფლისა სიკუდილი წმიდათა მისთა.
ჵ, უფალო, მე მონა შენი, მე მონა შენი და ძე მჴევლისა შენისა;
განჰხეთქენ საკრველნი ჩემნი, შენდა შევწირო მსხუერპლი ქებისა და სახელსა უფლისასა ვხადო.
ლოცვანი ჩემნი უფალსა მივსცნე წინაშე ყოვლისა ერისა მისისა
ეზოთა სახლისა უფლისათა, შორის შენსა, იერუსალჱმ!